ZKV

Wilco was lang en mager, had zwart haar en was van nature bleek. Sommige huisgenoten noemden hem daarom achter zijn rug Het Skelet. Officieel volgde Wilco een HBO-opleiding, maar in de praktijk besteedde hij zijn tijd grotendeels aan roken, blowen en computeren. Hij was de eerste in huis met een 486, een computer met een 486-processor. Op die computer componeerde hij housemuziek.

Zoals niet ongebruikelijk in het studentenhuis, deed Wilco zijn afwas in zijn badkamer. In zijn wasbak stapelde de vaat zich op. Studenten die voor een kopje koffie kwamen, moesten het koffiereservoir bijvullen onder de douche, omdat het reservoir met geen mogelijkheid meer onder de kraan van de wasbak paste. Toen de wasbak vol was en er niets meer bij paste, ging Wilco verder met douchebak. Ook daar stapelde de vaat zich op. Eerst douchte hij alleen tussen een paar pannen. Er bleef nog voldoende ruimte over om te douchen. Maar de afwas in de douchebak zwol aan – borden, kopjes, bestek – en reikte al snel tot zijn kuiten. Voor zijn voeten had Wilco twee openingen uitgespaard, als voetsporen in een veld schroot.

Michiel en Wilco waren vrienden. Op een dag zat Michiel in de tram met een meisje op wie hij indruk probeerde te maken. Van achter uit de tram hoorde hij zijn naam schallen. Het was Wilco. Ah nee he, dacht Michiel, want hij vermoedde dat een ontmoeting met Het Skelet zijn kansen bij het meisje tot niets zou reduceren. Maar het was al te laat. Opgewekt kwam Wilco door het gangpad op hen toegesjokt, onderwijl een kletterende vuilniszak met zich meezeulend. In de vuilniszak bleek zijn vaat te zitten. Hij had er niet meer overheen gezien, en was nu op weg naar zijn moeder.

Tussen Michiel en het meisje is het nooit meer wat geworden.